Mırıldandıklarım

...

yokladım mı duygularımı

hâlâ sevebiliyor muyum insanları?

ovmalı gümüşleri, bakırlarımı; cila geçmeli ahşaplarıma

Ovmalı umutları

Saklı tutmalı gelecek inancını, yarınları eksik etmemeli ağzımızdan

ey uzak akrabalarım, üvey aşklarım

mevsim sonu dostlarım, isporta mali ayrılıklar

arkadaş ölümleri, dost hançerleri, talan ettigimiz zulalar

gece telefonlari, ıssız konuşmalar

mağrur incelikler, vurgun yemiş ilişkiler

uçurum duygusuyla yaşadıgımız hayat ey

o kadar çok anlattim ki

kendime kaldim anlatmaktan...

bunaldim kendisiyle boguşmasını

baskalarinda çözmeye çalisan insanlardan

usandim sözcük oynamalarindan, tilsimli sifatlardan,

ofset duyarliliklardan

kaç zamandir duru, yalin, çaliskan, iyi insanlar özlüyorum

'içtenligin' yada 'dünya görüsünün' kirletmedigi

kendime bir yeni yil karti yazarak bunlari diliyorum

aranip duruyorum adresini yitirdigim insanlari

vitrin camlarina yansiyan yüzlerdebilmiyorum kalmis midir adresini yüzlerinde tasiyan insanlar

hala bir umut var midir

çikmaz bir sokaga benzeyen bu avare avunmasi vitrinlerdene çikmaz sokaktayim nede mutsuz

sadece rüzgarlardan daha güçlü olmak istiyorum o kadar

açik denizlerde nice yolculuklara yelken açarken

kis günesinin mutlu ettigi bir kedi gibi mutlu, emin, tasasiz

sere serpe ve keyifli olmak tek istegim ve dilegim.

...

{Murathan Mungan}